اون روز که دلم واسه ی یکی از بهترین دوستام تنگ شده بود یاد این افتادم که واسم نوشته بود... دلم خواست بذارمش تو وبلاگ... همین!

« نگو که زجر نمی کشی. نگو که دوروبرت پر از عشق پاک و دوست داشتن صادقانه اس. نگو که حالت تو قوطی نیس از خودخواهی آدمها. نگو که این آدما می تونن مثل فدریکو گارسیا لورکا شعر بگن و به وقتش خاک وطنشونو ببوسن....»

......

می دونی، من می خوام دقیقا همینا رو بگم. می خوام بهت بگم که این ور، یا برای تو اون ور، اون وری که تو نمی بینی، همه چی امن و امانه! باور کن هر روز صبح که پا میشیم صدای بلبل ها زیبایی رو یادمون میندازه و تق تق دارکوب ها یادمون میندازن که یه روز عالی دیگه هست که کار کنیم و زندگی رویاییمون رو بسازیم و هر شب به محض غروب آفتاب، هزار تا ستاره میان و بهمون مي گن که نگران نباش و فردا هم به همین خوبی و خوشیه. باور کن راست میگم.

باور کن راست میگم، با وجود اینکه راست نمی گم ولی تو باور کن. باور کن تا دلت بسوزه. باور کن تا فک نکنی همه مثل خودت بدبختن. باور کن تا فک نکنی بدبختی هات به اندازه ای نیستن که بخوای گریه کنی. باور کن تا فک نکنی لایق گریه کردن نیستی.

آره، باور کن راست میگم که فقط تو بدبختی و بی عشقی! باور کن راست میگم که هر روز غروب که خورشید خودشو پنهان می کنه - و در واقع میره سر قراره عاشقونش - من هم... نه! ما هم، یه جای دنج، کنار یه جوی آب خوش آواز با هم قرار می ذاریم. باور کن خورشید هم عشق داره و تو نداری. باور کن همه اینا رو راست میگم، هر چند دروغ میگم و خورشید هر شب پنهون نمیشه بلکه از زور و فشار سختی سیاه میشه. هر چند اون جوی آبی که من کنارش قرار می ذارم یه جوی پر از آب کثیف و سبز و لجن بسته کنار یه خیابون آسفالت خاکستری بیشتر نیست و کسی هم كه باهاش قرار دارم، همیشه از پیاده رو، از کنارم رد میشه و من هیچ وقت نمیشناسمش. حتی نمی دونم از این خیابون رد میشه یا یه خیابون دیگه، فقط می دونم که اون هم از خیابون آسفالت خاکستری رد میشه. حالا مگه فرقی هم میکنه کدومش باشه؟

ولی تو باور کن که اینجا همه چی خوب پیش میره. واسه این که دلت بسوزه. واسه اینکه فک کنی تو بدبخت ترین آدم دنیایی. واسه اینکه فقط این جوری امیدی هست که بزنی زیر گریه. واسه اینکه تنها آب های لجن نبسته، اشکایین که پشت سد چشمامون قایم می کنیم. واسه اینکه فقط اینجوری امیدی هست که اشکات قبل از گریه شدن لجن نبندن و تو هم به یکی از اونا که پشت چشم سبز خوشگلشون هیچی بیشتر از یه مرداب نیستن تبدیل نشی.

گریه کن لعنتی! اگه از حرفام گریه ات نمی گیره، لااقل بهت برخوره که فحشت میدم و گریه کن. ببین چی بهت میگم، گریه کن، به حال خودت گریه کن حتی اگه حرفای من گریه ات نمیندازه، گریه کن. به حال من گریه نکن که بلد نیستم چهار خط گریه دار بنویسم، به حال خودت گریه کن که دوستت حتی نمی تونه گریه ات بندازه چه برسه به اینکه شادت کنه!

گریه کن ولی نه به امید اینکه پری قصه ها بیاد و با جادو و جمبل غصه هاتو از بین ببره. گریه کن چون پری و جادو و جمبل مال قصه هاست و به حال تو هیچ تاثیری ندارن. گریه کن چون تنها جادوی واقعی گریه است، چون پری ها تو اشکا زندگی می کنن و چون همه قصه ها در مورد همین گریه کردنه.

باور کن. منو باور کن. .  باور کن راست میگم. باور کن که تنها داروی دل های درد، گریه است. باور کن کافیه فقط گریه کنی، هر روز، هر ساعت، هر دقیقه، هر ثانیه، هر لحظه. مهم نیست چرا، فقط مهمه که گریه کنی، مهمه که به حال خودت گریه کنی. باور کن که راست میگم باید گریه کنی، اگه نمی تونی باور کنی، لااقل از این گریه کن که دوستت قابل باور نیست.

گریه کن

پ.ن1: آخرین نقطه رو نذاشتم چون امیدوارم این متن این جا تموم نشه. چون امیدوارم این متن با گریه های تو تموم شه. گریه هایی که باور دارم قلبت رو پاک می کنه، حتی اگه فقط برای لحظه.

پ.ن2: معمولا نوشته هایی که آخر خوب دارن پر طرفدار ترن، پس لطفا وقتی گریه کردی، وقتی گریه ات تموم شد، همون لحظه ای که تو می مونی و یه قلب پاک و یه جوی آب - هر چند کوچک تر از اونیه که دیده بشه- لجن نبسته از اشک که تنها آب لجن نبسته دنیاست، لطفا اون موقع یه نقطه آخر نوشته ام بذار تا آخرش خوب تموم شه. لطفا، به حرمت دوستی، حتی اگه باور نداری که دوستی هنوز حرمت داره، حتی اگه علت گریه ات همین از دست رفتن حرمت دوستی بود.

سبز باشین....

ورپریده!